अग्रलेख : अरे पुन्हा आयुष्याच्या पेटवा मशाली


२०२० या वर्षात आलेल्या कोरोनाच्या संकटाचे अवशेष घेत आपण २०२१ या वर्षात पदार्पण केले आणि त्याची पुढची आवृत्ती घेऊन आता नव्या वर्षात २०२२ मध्ये प्रवेश करणार आहोत. नवीन वर्ष सुखाचे जावो वगैरे वगैरे, पण तेव्हा कोणाला माहिती होते की, हे वर्ष अनेकांना उद्ध्वस्त करणारे आहे? अनेकांना कोरोना नामक संकटात ढकलणारे आहे, अनेकांचा जीव घेणारे असेल असे कोणाला वाटलेही नव्हते, पण २०२० च्या मार्च महिन्याच्या पहिल्या आठवड्यात पहिला कोरोनाचा रुग्ण केरळमध्ये आणि नंतर मुंबईत आला आणि संपूर्ण देशात हाहाकार माजला. अर्थात तरीही भारतात हा रोग नियंत्रणातच आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे. सरते वर्ष सुरू झाले, तेव्हा असे काही या ३६५ दिवसांच्या पोटात असेल, असे वाटण्याचे काहीच कारण नव्हते. अगदी सहज असल्यागत आपण सा‍ºयांनीच एकमेकांना नव्या वर्षाच्या शुभेच्छा दिल्या होत्या. कोरोनाच्या महामारीतून आपण सहीसलामत बाहेर निघतो आहोत, त्यासाठी या शुभेच्छाच कदाचित महत्त्वाच्या असतील, असा आशावाद बाळगायला काहीच हरकत नाही. याचा अर्थ एकमेकांविषयी कायमच अनौपचारिक भावाने शुभेच्छा ठेवल्या तर हे जग किती सुंदर होईल.

म्हणजे १३५ कोटी लोकसंख्येच्या देशात साडेतीन कोटी लोकांना या रोगाची बाधा झाली आणि सुमारे पावणेपाच लाख लोक मृत्युमुखी पडले, पण हे नियमित आजार आणि मृत्यूचे प्रमाण असते. त्याच्या मानाने खूप कमी आहे आणि सध्या तर बाधित रुग्णांची संख्या जेमतेम २ लाख ८० हजारांच्या आसपास आहे. याचा अर्थ आपण पूर्णपणे यावर नियंत्रण मिळवत आहोत. यावर्षी १५ जानेवारीपासून लसीकरण सुरू झाले आणि आज जवळपास १४० कोटी लसींचे डोस घेतले गेले आहेत. ६५ कोटी लोकांचे दोन्ही डोस पूर्ण झालेले आहेत. ही अत्यंत समाधानाची बाब आहे. नवीन वर्षात लहान मुलांचेही लसीकरण होणार आहे. वर्षाच्या अखेरच्या महिन्यात हे ओमिक्रॉनचे संकट आले असले, तरी त्यामुळे निर्माण होणारी तिसरी लाट आता आपल्याला नवीन वर्षात घेऊन जात आहे. पण तरीही आपण त्यावर मात करायचा निर्धार आजच करायचा आहे. थोडक्यात प्रत्येकाने आपल्या मनाला समजवायचे आहे की, ‘झटकून टाक जीवा दुबळेपणा मनाचा’, असा संदेश देण्याची ही वेळ आहे.
२०२० मध्ये जे गमावले आहे ते २०२१मध्ये मिळवण्याचा प्रयत्न केला. आता २०२२ मध्ये त्याहीपेक्षा जास्त मिळवण्यासाठी प्रयत्न होण्याची गरज आहे. खरेतर याआधीही असे साथरोग, महामा‍ºया आल्याच नाहीत असे नाही, मात्र त्यावेळी जागतिकीकरणाचा वेग, प्रसार इतका तीव्र नव्हता. त्यामुळे भारतात प्लेग पोहोचायला वेळ लागला. मलेरिया, टायफॉईड, अगदी एड्सदेखील भयावह वाटले; पण रुळले, माणसाळले असेच म्हणावे लागेल. हे रोग पूर्णपणे नाहीसे झालेले नाहीत, मात्र त्यांची भीती संपली आहे. त्यांच्यासोबत जगायला माणूस शिकला आहे, तसेच कोरोनाचेही होणार आहे. आता कुणी सहजच सांगतो, गेल्या आठवडाभर पडून होतो घरातच. मलेरिया झाला होता. तसलेच आता कोरोनाच्या बाबत काही वर्षांनी होईल. त्यामुळे चिंता करायची गरज नाही, नव्या वर्षात जाताना नव्या उमेदीने प्रवेश करायचा आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे इतकेच. त्यासाठी सर्वांना एकमेकांना शुभेच्छा देऊ न धीर द्यायचा आहे.

माणूस भूतकाळातील आपले वैभव कुरवाळत बसतो आणि भविष्याकडे नैराश्याने पाहतो असे कधी कधी होते. पूर्वी किती छान होते, आता तसे राहिले नाही अशी चिंता करत तो बसतो, पण लक्षात घेतले पाहिजे की, पूर्वीचे दिवस चांगले असतीलही, पण त्याहीपेक्षा चांगले दिवस भविष्यात येतील, असा विश्वास ठेवला पाहिजे. गोल्डन डेज आर अहेड म्हणजे सोनेरी दिवस येणारे असतील असा विचार केला, तर आत्मविश्वासाने आपण पुन्हा उभारी घेऊ. नवीन २०२२ हे वर्ष फिनिक्स भरारी घेणारे वर्ष आहे. या विश्वासाने त्यात प्रवेश करायचा आहे. त्यासाठी प्रत्येकाने शुभेच्छा देणे गरजेचे आहे.
कोरोनाला जागतिक अर्थकारणाचे आणि राजकारणाचे संदर्भ आहेत. त्याचा प्रसार जागतिकीकरणाच्या वेगाने झालेला आहे. येत्या काळात विषाणू युद्धच केले जाईल, हे बोलले जात होते. कोरोना हा चीनने त्याच प्रकारात सुरू केलेला जगाचा छळ आहे, असे थेट म्हणता येईल असे पुरावे नाहीत, पण आगामी काळात असे हल्ले वारंवार होत राहणार आहेत. त्यामुळे आपल्याला या नव्या युद्ध प्रकारात जगण्याची जीवनशैली तयार करता आली पाहिजे. त्याच जीवनशैलीचा भाग म्हणजे जास्तीत जास्त अंग झाकून घेणे, मास्क लावणे, हात वारंवार धुणे, सॅनिटायझरचा वापर करणे वगैरे वगैरे. कोरोनाने जगाला बघता बघता वेठीस धरले, कारण जग जवळ आलेले आहे. जागतिकीकरणाच्या व्यवहारांनी एकमेकांवर सारेच देश अवलंबून राहू लागले आहेत. अशा परिस्थितीत जगाला लांब करण्याचे काम कोरोनाने केले. अर्थव्यवस्थेवर फार मोठा हल्ला झाला. लोक देशोधडीला लागले, पण हे दिवस जाणार आहेत. रात्रीनंतर उजेड असतो हा विचार करून आपण ‘उष:काल होता होता काळरात्र झाली, अरे पुन्हा आयुष्याच्या पेटवा मशाली’ म्हणत प्रकाशाच्या दिशेने जायचे आहे.

About Editor

अवश्य वाचा

उखाणा

सवाष्णीने आपल्या पतीचे नाव घेण्याची एक पारंपरिक शैली ही महाराष्ट्राची ओळख आहे. लग्नात किंवा सण-समारंभात …